
Contoh Carpon Bahasa / Basa Sunda Ciptaan Mamat Sasmita
KANG SABRI LEUNGITEUN KALANGKANG
Ku : MAMAT SASMITA
Poe Saptu isuk isuk Kang Sabri geus saged, ti mimiti meresihan motor, meresihan jeket, jeung bebekelan, enya mawa timbel.
Poe ieu poe Saptu, biasana sok marema, da pagawe pabrik sok loba nu baralik ka lemburna.
“Akang kahade anteurkeun heula si Sujang ka sakola…”
“Heug….geus mandi encan si Sujangna..?”
“Enggeus,….keur dibaju heula…!”
Satengah tujuh, Kang Sabri geus ngadius, bari ngabonceng anakna, rek dianteur heula ka sakola.
“Balikna mah leumpang we Sujang, tong hayang dijemput sagala, pan ieu teh pos Saptu sok marema ojeg teh.”
Si Sujang unggeuk.
Enyaan
we marema ojeg teh, nepi ka jam 10 teh Kang Sabri geus narik opat
balikan, malah aya nu rada onjoy sagala da menta di tarik ka Sawah Gede,
teu wudu mayarna rada gede.
Kira kira keur poe manceran, aya budak
awewe nu menta dianteurkeun, teu loba tatanya deui Kang Sabri langsung
nyanggupan, motor dihirupan, budak awewe diuk di tukang, geuleuyeung
motor indit.
Palebah jalan anu lenglang, budak awewe ngagerewek, hayang eureun.
“Eureun Kang,…kuring mah rek turun didieu we,….”
Puguh we Kang Sabri kaget, motor dierem disakalikeun, motor meh mehan ngagaleong.
“Kunaon Nyai….kapan jauh keneh….”
“Embung ….kuring mah kajeun leumpang we….”
“Naha Nyai…?”
Si Nyai bibirigidigan, bari nunjuk kana motor.
“Eta…motor…jeung awak akang euweuh kalangkangan…”
Astagfirullah……Kang
Sabri sababaraha kali istigfar, bari jeung rurat reret kana motor jeung
awakna, enya geuning dirina teh euweuh kalangkangan, padahal harita
panas poe ereng erengan.
Sajongjongan Kang Sabri ukur ngahuleng, bareuheudeun, teu ucap salemek lemek acan.
Si Nyai anu tadi di bonceng geus leumpang miheulaan, malah siga nu lumpat duka teuing sieuneun duka teuing kumaha pikiranana.
Awak
Kang Sabri asa leuleus lir di pupul bayu, teu kuat nangtung, manehna
ngalungsar sisi jalan, atuh motor tetep ngabagug, pikiran baluweng naha
bet kieu.
Geus rada leler tina kareuwasna, jung nangtung, bari tetep
alak ilik kana dirina, teu poho nyabakan motor, enya euweuh
kalangkangan.
Lahlahan motor dihirupkeun deui, hirup saperti biasa,
euweuh kakuranganana, terus ditumpakan, ngadius balik deui, bari
nyemprung tumpak motor pikiran uleng naha, kunaon ieu teh….., leong
motor dipengkolkeun ka sakola si Sujang, sugan geus bubar sakolana,
sakalian rek dijemput.
Enya barang nepi ka buruan sakola si Sujang
keur leumpang, bari cacamuilan ngadahar cilok,…” Sujang…buru buru naek,
urang balik…”
Si Sujang atoheun nu aya, atuh buru buru ngajleng kana
pangboncengan, motor ngadius balik ka imah, sajajalan Kang Sabri teu
weleh rurat reret ka jalan ningalian kalangkang, heueuh nu kaciri teh
ngan kalangkang awak si Sujang siga nu ngadaplok teu puguh , dina hatena
Kang Sabri sababaraha kali istigfar, paingan si Nyai nu tadi
dianteurkeun ngajleng embung dibonceng, da enya ningali kitu mah bet asa
ningnang.
Sanepina ka imah, kang Sabri neundeun motor dinu iuh,
dipipir imah, atuh manehna langsung asup ka enggon, ngabebengkang awak
nangkarak bari panon ngaherang. Ti pipir imah kadenge pamajikanana
ngagorowok…” Naha Sujang wayah kieu geus balik..?”,
“Har …kapan tereh da di jemput ku bapa…!”
“Kutan, maneh di jemput ku bapa, na bapa na kamana ayeuna..?”
“Aya di jero…”
Ningali Kang Sabri nu ngabebengkang kitu, puguh we pamajikanana reuwaseun.
“Kunaon kang…gering..?”
“Hemh..” ukur kitu kang Sabri ngawarona.
Teu lila ti harita Kang Sabri nguniang hudang “ Nyi..Akang deuk ka Pa Mantri heula…”
“Deuk
ka Pa Mantri wayah kieu….wayah kieu mah di Puskesmas keneh atuh…., ku
naon kang gering..?”, bari ngomong kitu teh leungeuna ngaragamang kana
tarang kang Sabri, nyampa bisi panas.
“Ah henteu,…ngan ieu awak asa lalungse..!” bari dug ngedeng deui.
“ Ngopi atuh…!”
“ Heueuh pang nyieunkeun atuh….”
Pamajikanana ngaleos kadapur…” make gula kawung atawa gula bodas kang…?”
“Gula bodas we….ambih nyerep amisna..!”
Bari
ngararasakeun ngeunahna cikopi, Kang Sabri uleng mikiran naha bet aing
teu boga kalangkang, da rarasaanana mah euweuh nu karasa, boh rieut, boh
pegel linu atawa naon we nu kasebutna gering, awak jagjag waringkas
atuh pipikiran teu teu owah, ieu ge yeuh cai kopi rasana sarua jeung cai
kopi nu karasa kamari, atuh sora budak, sora si Sujang sarua siga
kamari teu beda dedengean, hiliwirna angin tina jandela karasana sarua
matak seger kana awak, atuh tetenjoan kitu keneh.
Beak cikopi sagelas
karasa awak leuwih seger, Kang Sabri cengkat, alak ilik kana beker,
leuh lohor meh ahir, gura giru ka cai, teu ka pancuran siga biasana,
wudu ukur dupipir caina tina kele, karasa tiis nyecep.
Sholat kalawan husu, ati gembleng pasrah ka Mantena, teu daya teu upaya anging Allah nu kawasa, nyanggakeun kana kersaNa.
“Kang geura dahar atuh….bisi geringna katutuluyan….” ceuk pamajikanana ti dapur.
Di
dapur dahareun geus nyampak, indungna si Sujang kaprak keprek keur
ngakeul sangu, dina piring kaciri aya pais lele kaambeu melenghir
seungit surawungna, dahar teu pati mirasa, biasana mah ari aya pais lele
teh meh mehan parebut jeung si Sujang, da pangabeuki nurun ka bapa,
sarua segutna kana pais lele teh.
“Geuning ancin kang…?”
Kang Sabri teu ngajawab, sanggeus kokocok leungeun anggur melenyun udud.
“Tuh timbel nu tadi ge aya keneh dina motor, can kacabak…”
Ceuk
gerentes hatena …naha aing mending ngomong ka indungna si Sujang kitu,
naha rek percayaeun manehna, ma enya ku aing kudu dituyun ka hareupeun
imah ngadon papanasan, naha moal matak ear….beu…….
Beak roko sabatang manehna ngagoledag deui.
“Ari si Sujang kamana…?”
“Cikeneh mah aya…!”
“Cik geroan sina kadieu pang meulikeun roko kituh…”
“Sujang…kadieu, ieu bapa pang meulikeun roko…”
Sabenerna
mah lain hayang hayang teuing dipangmeulikeun roko, nu puguh mah hayang
nyaho naha si Sujang nyahoeun atawa henteu yen awak jeung motor manehna
euweuh kalangkangan.
“Roko naon bapa jeung kaman meulina..?”
“Roko keretek, ka warung Ua maneh..”
“Sujang…ari maneh geus bisa kana motor…?”
Ditanya kitu teh si Sujang ukur ngaheheh.
“Eta
tuda tadi waktu di bonceng mani sakitu tipepereketna, ke geus gede
maneh kudu bisa, sahenteuna bisa nalangan bapa, bisi bapa gering, ari
tadi basa dibonceng teh genah…?”
“ Nya genah atuh Pa….ngararasakeun angin kana ceuli..ngahiuk,….”
“Eta sugan teu rarat reret kana taneuh, titincakeun ban…”
“Henteu..peureum we da…”
“Heueuh atuh…ngan lamun geus gede heug mawa motor, kahade kudu ningali jalan titincakan, jeung ulah peureum…bisi ngagaleong.”
Alhamdulillah, si Sujang teu nyahoeun, gerentes hatena.
Sholat
asar jeung sholat magrib teh husu pisan, make jeung ngaberebey cimata
sagala, atuh ngadoa ge mani lila, anu biasana mah cong cong leos tea,
harita mah kabeh sagala doa nu apal digerenteskeun.
Bada magrib
leos indit ka imahna Pa Mantri, niat teh hayang dipariksa we bisi aya nu
aneh dina awak, sugan ari ku mantri kasehatan mah kapanggih sabab
sababna, rek balaka we, tibatan jadi bangbaluh, da geus puguh ari ukur
dipikiran ku sorangan mah euweuh hasilna.
Jrut turun ti imah teh make
ngucap bismilah heula nu kacida tartibna, atuh sapanajang jalan anu
geus mimiti poek babacaan sabisa bisa.
Kabeneran Pa Mantri keur aya, malah kacirina mah kakara jol, da siga can ucul ucul, masih keneh make pakean saragem.
“Aya
naon Jang Sabri,…asa sisinarieun ieu teh…” kitu teh bari sur sor silih
asongkeun leungeun sasalaman, dina korsi sareretan Kang Sobri ningali
kalangkang leungeun sorangan, ngan can pati bleg kalangkang aya riak
riak siga kalangkang kaca, ter hatena ngageter, degdegan.
“Nu mawi ieu teh hoyong diparios, ieu awak asa lalungse, sareng…ieu dada asa gegeberan…”
Pa Mantri mariksa kalawan taliti.
“Ah
teu nanaon geuning,…..ari mawa ojeg teh kudu make jeket anu kandel,
komo mun jalan peuting mah, bisi asup angin, jeung bisi dada
karancang…naon geuning disebutna teh paru paru basah….”
Kang Sabri
unggut unggutan, dijero hatena mulek, naha kudu balaka, atawa entong,…ah
teu, teu kudu balaka, kapan bieu ge geus kaciri kalangkang aing teh
geus aya sok sanajan kakara kelemengna, siga kalangkang kaca.
“Tah bawa we obat ieu..” ceuk Pa Mantri bari mere sababaraha siki pel.
“Obat naon Bapa ieu teh,..?”
“Vitamin eta mah, ambih awak jagjag…!”
Sanggeus
babayar Kang Sabri amitan, teu poho uluk salam bari sasalaman, panona
ngareret kana kalangkang, enya aya ngan tetep siga kalangkang kaca.
Sigana Pa Mantri teu nelek nelek kalangkang, da teu openan, anggur kalahka kaprak keprek mereskeun tas wadah obat.
Palebah
pengkolan jalan muru balik ka imah, kadenge adzan isya, Kang Sabri teu
terus mulang tapi mengkol ka masjid, dina hatena bari sakalian rek
manggihan Mama Jarkasih, geus lila tara munjungan.
Datang ka masjid
pas keur komat, ngahaja asup teh dina sap kadua, salila sholat, ati
manteng ka Mantena, surat Alfatihah nu dibaca ku Mama Jarkasih, karasa
nyerep, dina sujud ka dua dina rakaat ahir, rada lila manteng ngadu’a.
Sanggeus
nu sejen nungtutan baralik ka imahna sewang sewangan, Kang Sabri
ngadeukeutan Mama Jarkasih, bari nyolongkrong ngasongkeun leungeun
ngajak sasalaman, kang Sabri ngareret kalangkang leungeunna geus
sabihari deui, bakating ku atoh langsung nubruk ka Mama Jarkasih,
ngeukeuweuk pananganana, bari jeung reumbay cimata, ceurik ngagukguk.
Puguh we Mama Jarkasih siga nu reuwaseun ningali kalakuan Kang Sabri
kitu teh
“ Ke ke…kunaon Jang Sabri teh…Mama mah asa rareuwas ieu teh..!?”
Kang
Sabri teu balaka, naon nu sabenerna nu jadi bangbaluh hate, harita nu
kedal rumasa lur jeun ka kasepuhan, geus puguh ari ka kolot sorangan mah
da geus teu aya dikieuna duanana.
Sare teh peuting ieu mah teu
tibra, Kang Sabri guling gasahan, lamun seug kabeh salembur nyarahoeun,
yen kalangkangna euweuh, beu pimanaeun earna, pimanaeun matak helokna,
sok sanajan sabenerna ngarasa teu kaganggu, da awak mah cageur, beleger,
atuh pipikiran asana teh sarua teu kaganggu.
Isuk isuk, satutas
solat subuh, Kang Sabri ngahaja neger negerkeun awak ngadon kikiplik
siga nu olah raga ngabatek awak, nu puguh mah ngadagoan panon poe,
hayang geura jentre ningali kalangkang. Panon poe meletek ti beulah
wetan ngempur cahayana, ting buricak tina sela sela daun nu keur
reumisan keneh, Kang Sabri muru kanu lega bari tetep ulak ilik ningalian
kalangkang….”Alhamdulillah…aya geuning kalangkang teh jeung jentre
ayeuna mah…”
Ti lebak kadenge motor ngadudud, sihoreng baturna sasama tukang ojeg.
“Bri…kamari
teh basa kuring nganteur panumpang ka lembur peuntas, di ditu aya budak
awewe keur hariweusweus majarkeun aya tukang ojeg euweuh kalangkangan,
waktu ditanya saha sahana, eta budak teh ngan teu nyahoeun ngaranna ngan
lamun disaruakeun jeung dedeg pangadegna mah sigana didinya…”
Kang
Sabri nempas…” Lah…lahuta teuing moal enya aya jalma euweuh kalangkangan
sagala,…tuh tingali apan sakitu jentrena, panjang deuih, engke lamun
tengah poe keur ereng erengan kalangkang kuring jadi mondokan…” kitu teh
bari nunjuk kana kalangkangna sorangan
KANG SABRI LEUNGITEUN KALANGKANG
Langganan:
Posting Komentar (Atom)






0 komentar:
Posting Komentar